8 Αυγούστου 2007

Children of Men

Το τελευταίο dvd που είδα αυτές τις μέρες...
Αν και το περίμενα λίγο χάλια με διέψευσε, ήταν μια πολύ όμορφη ταινία και κατά την γνώμη μου με ωραίο μήνυμα.
Είχε ωραίο σενάριο, όμορφες σκηνές, συγκίνηση, μάχες, νόημα...

Στο cine.gr γράφει σχετικά με την υπόθεση:

Γη, 2027. Εξαιτίας μιας μόλυνσης, για 19 ολόκληρα χρόνια, οι γεννήσεις παιδιών έχουν μηδενιστεί, γεγονός που έχει οδηγήσει ολόκληρο τον πλανήτη σε κατάσταση παροξυσμού. Ελάχιστα κράτη, έχουν καταφέρει να διατηρήσουν, μέσω μιλιταριστικών και δικτατορικών θεσμών, την ακεραιότητα τους, στον πόλεμο ενάντια στους αντάρτες, που ζητούν την παγκόσμια ενότητα. Ανάμεσα τους η Βρετανία, στην οποία ζει αηδιασμένος από τις εξελίξεις ο Θίο, ένας παλιός ακτιβιστής που προτιμά πλέον την ηρεμία της εξοχής από τον πόλεμο των δρόμων. Την γαλήνη του θα διακόψει η παράκληση από την Τζούλιαν, υψηλόβαθμο στέλεχος των ανταρτών και πρώην ερωμένη του, να μεταφέρει μια γυναίκα με απόλυτη μυστικότητα και με ασφάλεια εκτός του νησιού, για επιστημονικές μελέτες. Ο λόγος είναι πως η Κι, μια έγχρωμη μετανάστρια, είναι οκτώ μηνών έγκυος και πρόκειται να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδί μετά από δύο δεκαετίες.

Αυτό το παιδί που ήρθε στην ζωή μετά από δύο δεκαετίες είναι ένα θαύμα, μόνο έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Προς το τέλος της ταινίας και αφού το παιδί γεννιέται όταν το βλέπουν οι μετανάστες το θαυμάζουν, το λατρεύουν, το προσκυνούν. Ακόμα και οι στρατιώτες που είναι έξω από το κτήριο το οποίο πολιορκούν σταματάν τα πυρά καθώς βλέπουν το μωρό και την μητέρα να βγαίνουν από το κτήριο, άλλοι μένουν με ανοιχτό το στόμα, άλλοι κάνουν το σταυρό τους και άλλοι κοιτάν σαν χαμένοι.

Πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή και πόση λίγη αξία της δίνουμε, δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για τίποτα. Δεν μας νοιάζει ο δίπλα μας, μόνο ο εαυτός μας και μερικές φορές ούτε καν ο εαυτός μας...
Βαδίζουμε με κλειστά τα μάτια προς τον βούρκο που εμείς φτιάξαμε και που κάποιοι άλλοι τον γέμισαν με βρωμιά, και όμως δεν ανοίγουμε τα μάτια μας, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα!
Που πήγε η σκέψη; που πήγε το μυαλό; η λογική, το συναίσθημα, η ελευθερία, η Ελπίδα, η Πίστη!
Όλα χάθηκαν και πλέον δεν μας νοιάζει η ζωή μας, θεωρούμαι δεδομένη την ζωή, και όχι μόνο...
Που πήγε η χαρά; η ευτυχία;
ναι ξέρω που πήγε! Πήγε στα μικρά τα κοριτσάκια και τα αγοράκια που κάνουν σαν παρτσακλά για να φουντώσουν το μαλλί και να το κάνουν λες και μόλις τελείωσαν από μάχη στο κρεβάτι. Να φορέσουν όσο πιο στενά ρούχα γίνεται, να βάψουν το μάτι, να αγοράσουν εκείνο, το άλλο, να είναι in όταν δεν ξέρουν καν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος...
Φίλοι μου, το μέλλον είναι τα παιδιά! είναι οι νέοι, συμφωνώ αλλά ποια παιδιά;
αυτά που ανάφερα παραπάνω; (γελάω δυνατά....)

Κρίμα, η ανθρώπινη ζωή όπως βλέπουμε στην ταινία είναι πολύ σημαντική, είναι σημαντική όχι για τα λούσα ή την μόστρα αλλά για την Ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον...
και είναι κρίμα γιατί οι νέοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν την αξία της ζωή παρά μόνο θέλουν να έχουν ανέσεις, και να ανήκουν σε κάποιο ανώτερο κοινωνικό στρώμα...
και αυτά τα παιδάκια είναι τόσο έξυπνα που νομίζουν ότι τα λεφτά για να αγοράσει ο μπαμπάκας του μια δορυφορική κεραία και μια τηλεόραση 30'' τα βρήκε καθώς έκανε την ανάγκη του στην τουαλέτα!
Κ σας ρωτώ που οδηγούμαστε; Σε μια νέα μικρή Αμερική που κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν; Που δεν υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς;
Έτσι μεγαλώσατε τα παιδιά σας; έτσι έχετε όραμα για ένα ζωντανό αύριο;
Ειλικρινά θλίβομαι αφάνταστα και εξοργίζομαι, αλλά από ανθρώπους τι περιμένει κανείς....

Φιλικά

6 σχόλια:

Thodoris A. Kouleris είπε...

Την ταινία αυτή την έχω εδώ και κάτι μήνες στο συρτάρι μου αλλα δεν την έχω δει. Χάρης το review σου μου την θύμησες οπότε μία απο αυτές τις μέρες ελπίζω να την δω.

Σχετικά με το άλλο θέμα. Συμφωνώ με αυτά που λες. Μάλιστα θέλω να προσθέσω οτί αν δεν αγοράσεις αρκετά πράγματα, αν δεν αναίβεις τα κοινωνικά στρώματα, αν δεν υποκυψεις στα θέλω τις κοινωνίας και σε αυτά που επιβάλει ο υποκριτικός καθωσπρεπισμος τότε είσαι αντικοινωνικός και βλάκας. Έτσι τουλάχιστον σε βλέπει η μάζα. Αν δεν κάνεις όλα αυτά που θέλουν τότε δεν θα σε πλησιάσει κανένα κορίτσι, δεν θα σε δεχθεί κανένας στη δουλειά του και θα ζείς σαν τον τρελό του χωριού(η θα σε χαρακτήρίσουν αλήτη,πρεζάκια,κλέφτη και οτίδηποτε αλλό μπορεί να τους κάνει χαρούμενους).

Γενικά εγω νομίζω πως είμαστε ιός(ακριβώς αυτό που είπε ο Smith στον Μορφέα στο The Matrix). Σκεψου πως καταστρέφουμε οποιοδήποτε μέρος κατοικούμε ώστε να ζήσουμε μία άνετη ζωη. Βεβαια ποιος νιάζετε για το περιβάλλον έτσι κι αλλίως δεν θα ζήσουμε εμείς για να τα υποστούμε...

Τέλος, για να μη κουράσω αλλό σε όποιον το διαβάσει να πω πως πρέπει να αφανιστούμε όλοι απο τον πλανήτη αυτόν και να αρχίσει η ζωή απο την αρχή. Νομίζω πως κατι τέτοιο θα γίνει. Αν και άθεος έχω την εντύπωση πως αυτά που λεεί η παλαιά διαθήκη δεν έχουν συμβεί ακόμα αλλά τώρα άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται.

Anti είπε...

namaste darkheart!
σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου.
Έχεις δίκιο σε αυτό που λες, ότι αν δεν είσαι όπως θέλει η κοινωνία σου βάζουν ένα σωρό ταμπελίτσες.
Αλλά αυτό γίνεται ακόμα και αν είσαι μέσα στην κοινωνία οι αντικοινωνικοί βάζουν ταμπελίτσες στους κοινωνικούς...
Αυτό που με χαλάει πραγματικά είναι ότι πλέον οι άνθρωποι δεν έχουν προσωπικότητα και αν δεν έχουν στην εφηβεία πότε θα αποκτήσουν στα 30 ή στα 40;
Δεν έχουν κάτι αυτές οι ηλικίες αλλά όταν φτάσεις σε μια τέτοια ηλικία και έχεις οικογένεια δεν προλαβαίνεις να ασχολείσαι με προσωπικά προβλήματα, αλλά με τα προβλήματα των παιδιών.
Ας επανέρθω τα κοριτσάκια κ τα αγοράκια αν τα δεις στον δρόμο είναι όλα ίδια, καμία διαφορά λες κ είναι κλωνοποιημένα!
Τέλος πάντων.
η Γη καταστρέφεται η ζωές μας καταστρέφονται και κανείς δεν νοιάζεται...
κρίμα...

Υ.Γ. να την δεις την ταινία είναι καταπληκτική :D

Φιλικά
Άντη

Thodoris A. Kouleris είπε...

Χμμ...νομίζω πως αυτό που λες ισχύει κατα 50% και αιτιολογώ. Ο άνθρωπος πάντα ζητάει άλλους ανθρώπους για να μπορέσει να επικοιωννίσει. Αν ακούει μέταλ τότε θα βρεί αλλους καφρους σαν κι αυτον για να μιλήσει(ανάγκη επικοινωνίας, μία απο τις βασικές), αν είναι bookworm τότε θα βρεί άλλα bookworms για να ικανοποιήσει την ανάγκη της επικοινωνίας. Ετσι έχουμε διαφορετικές ομάδες ατόμων με κοινά χαρακτηριστηκά αλλά παράλληλα και ανόμοια. Δεν είναι ίδιοι όλοι και εδώ είναι που Antiφάσκεις. Διότι και εσύ με αυτό το τρόπο βάζεις ταμπέλες. Είναι αδύνατο να μην βάζουμε ταμπέλες διότι είναι ο ευκολότερος τρόπος να βγάλουμε ένα τελικό συμπέρασμα για κάποιον, αν δηλαδή θέλουμε να μιλήσουμε μαζί του ή όχι, αν θα πάμε μια βόλτα μαζί του η όχι κλπ.

Η προσωπικότητα είναι κάτι που εξελισεται απο την μέρα που θα γεννηθέις μεχρι την ώρα που πας στο άγνωστο(ίσως και μετά αλλά γι αυτό δεν μπορούμε να μιλήσουμε με σιγουριά). Για σκέψου όταν κάποιος είναι 30 χρονών και μέχρι τότε έζησε μία συμβατική ζωή και τότε γυρνάει η βίδα και αποφασίζει να σώσει τον πλανήτη απο την μόλυνση, απο τους εγκληματίες η οτιδήποτε τελος παντών. Αυτός δεν θα είναι ο ήρωας του γιου του η της κόρης του. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ποτέ δεν είναι αργά. Αν αποφασισεις να κάνει κατι διαφορετικό και να σπάσεις τις συμβατικές μεθόδους είναι το θετικότερο βήμα.
Τεσπα...αρκετά έγραψα πάλι...

Anti είπε...

xexexe...
Ωραία τα είπες!
ναι βάζω ταμπέλες, κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους, και φυσικά και εγώ έχω μια ταμπέλα :D
Δεν με ενοχλεί κάποιος όταν ανήκει συνειδητά σε μια ομάδα. Ενοχλούμε- προβληματίζομαι όταν αυτό γίνεται από συνήθεια, ή για να προκαλέσει, να τραβήξει προσοχή.
Δεν νομίζω όμως ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη άλλους ανθρώπους για επιβεβαίωση...
συνεχίζεται...κομμωτρια τιμε

pittermilk είπε...

Αnti τη καλησπέρα μου.Σωστά όσα λες και χιλιοειπωμένα αλλά πιος ακούει άραγε.Την ταίνια την πήρε πολλές φορές το μάτι μου μέσα σε βίντεοκλάμπ σε ράφια,δίπλα σε τόνους φιλμοσαβούρας.δεν έδωσα της σημασία.Γι αυτό υπάρχει και η bloggoσφαιρα άλλωσε..Ωραία κριτική φίλε

καλη συνέχεια!!

Anti είπε...

καλησπέρα...
Δεν πρόλαβα να απαντήσω λόγω διακοπών αλλά τώρα είμαι πίσω :D

Που λέτε, δεν με πειράζει αν κάποιος ΘΕΛΕΙ να ντύνεται ΣΥΝΕΙΔΗΤΆ με κάποιον τρόπο.
Απλά προβληματίζομαι με την τάση των νέων παιδιών να είναι όλα ίδια χωρίς προσωπικότητα. Τουλάχιστον εμένα αυτό μου δείχνει μια τέτοια συμπεριφορά...