Αυτοθυσία

Αυτοθυσία είναι να αγαπάς
είναι να μοιράζεσαι
είναι να δίνεσαι
και είναι να ελπίζεις.


Αυτοθυσία είναι να αισθάνεσαι
είναι να τολμάς
είναι να ζεις
και να πολεμάς...


Ζούμε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία...
Ζούμε την κάθε στιγμή, έτοιμοι να θυσιαστούμε για όλα όσα ζούμε,
για όλα όσα αγαπάμε, για όλα όσα εμπιστευόμαστε...

Για τους φίλους μας, για τους γονείς μας, τα αδέλφια μας, τους συγγενείς μας.

Η αυτοθυσία δεν είναι πράξη εγωισμού, είναι πράξη αγάπης.
Σημαίνει δίνω όλο μου τον εαυτό από αγάπη, είτε βοηθώντας, είτε υπηρετώντας, είτε δίνοντας την ζωή μας για τους άλλους...
Αυτοθυσία σημαίνει ταπεινότητα και σιωπή...

Ποιος μπορεί να κόψει τα φτερά του για να τα δώσει σε κάποιον άλλο;

Τα ταξίδια μου

Δεν ξέρω για πόσο θα ζω ακόμα, και έτσι θέλω να γράψω για τα ταξίδια που έχω κάνει στην ζωή μου... :)

Εντάξει είμαι 20 χρόνων μόνο, δεν έχω πλούσιο μπαμπά να πηγαίνω ταξίδια κάθε χρόνο από τότε που γεννήθηκα, αλλά δεν έχω και παράπονο...

Έχω ταξιδέψει σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, από Αλεξανδρούπολη, Δράμα, Καβάλα, Κιλκίς, Σέρρες, Καστοριά, Πήλιο, Εύβοια, Χαλκίδα, Αθήνα, την Πελοπόννησο σχεδόν σε όλα τα μέρη της, στην Θάσο, Μυτιλήνη, η Μονεμβάσια μετράει για νησί? ( :P ).
Που άλλου έχω ταξιδέψει; Χαλκιδική εννοείται :Ρ, στον Όλυμπο (Κατερίνη), Λάρισα και Γιάννενα δεν έχω πάει για πολύ καιρό...
Επίσης έχω ταξιδέψει και στο εξωτερικό, εντάξει μην φανταστείτε Χονολουλού και Μπαχάμες, Ευρώπη μεριά έχει ωραία μέρη...
Ταξίδεψα Ιταλία, Γαλλία και Λουξεμβούργο...
Τρεις χώρες, κάτι είναι...

Θα ήθελα αν μπορούσα να ταξίδευα σε όλο τον κόσμο, να γυρίσω τα νησιά της Ελλάδας, να ξανά επισκεφτώ χώρες του εξωτερικού, όσο μικρές και αν είναι. Να γνωρίσω νέους ανθρώπους, καινούργιες κουλτούρες, νέους τρόπους ζωής...

Έχετε νιώσει ποτέ ότι δεν σας χωράει το σπίτι σας; Έτσι νιώθω και εγώ ότι δεν με χωράει η Χώρα στην οποία ζω...
Νιώθω πως θα σκάσω αν δεν βγω έξω, νιώθω ότι μπορώ να πετάξω... (οκ μάλλον θα πρέπει να επισκεφτώ τον ψυχίατρο :Ρ).

Έχω δει ένα σωρό μέρη, και τα έχω κρατήσει όλα μέσα στις αναμνήσεις μου, και σε μερικές φωτογραφίες. Μόνο που φοβάμαι ότι οι αναμνήσεις θα ξεθωριάζουν και δεν θα απομείνει τίποτα...

Το πιο ωραίο ταξίδι για εμένα ήταν στο εξωτερικό, και μάλλον είναι φυσικό να σου μείνει ένα τέτοιο ταξίδι όταν είσαι 14 και βγαίνεις έξω από τα σύνορα και από τον κόσμο που μέχρι τώρα γνωρίζεις.

Και τα ταξίδια στην Ελλάδα ήταν ωραία αλλά με τους γονείς μπορείς να τα κάνεις όποτε θέλεις, πηγαίναμε κάθε χρόνο Καλαμάτα (στο Σταυροπήγιο) για πολλά καλοκαίρια (7-8 σίγουρα), και όλα τα υπόλοιπα είναι δίπλα αν ζεις Θεσσαλονίκη και έχεις όρεξη...

Όμως στο εξωτερικό δεν ταξίδεψα με τους γονείς μου. Ήταν κατασκήνωση με τους προσκόπους για 15 μέρες (το ξέρω λίγες:( )...

Που λέτε ξεκινήσαμε από Θεσσαλονίκη και πήγαμε με λεωφορείο στην Ηγουμενίτσα και πήραμε το καράβι όπου μας μετέφερε απέναντι στην Ιταλία.
Ταξιδεύαμε στην Ιταλία με το λεωφορείο χωρίς να διανυκτερεύσουμε σε κάποιο ξενοδοχείο, κοιμόμασταν στο λεωφορείο μέσα... Ήταν πραγματικό μαρτύριο, να θες να πιεις νερό και να μην μπορείς να σηκωθείς επειδή στον διάδρομο κοιμόντουσαν άτομα, να έχει ο οδηγός ανοιχτό καλοριφέρ και να ξεραίνεται η αναπνοή σου και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα και στο τέλος να ξυπνάς πιασμένος επειδή κοιμήθηκες στραβά στο κάθισμα...
Έτσι με αυτόν τον τρόπο περάσαμε στην Γαλλία, όπου κατευθυνθήκαμε στο Παρίσι και μείναμε μια μέρα σε έναν ξενώνα...
Αυτό που μου έκανε εντύπωση τότε ήταν πως ενώ εμείς σηκωνόμασταν στις 7 για την πρωινή προσωπική υγιεινή μας, κάποιες γαλλίδες ήδη έκαναν ντουζ!
Μα ειλικρινά από τι ώρα σηκώθηκαν;
Τέλος πάντων, στην Γαλλία καθίσαμε αρκετές μέρες, πήγαμε στο Λούβρο μια βόλτα, στον Πύργο του Άιφελ, κάναμε βόλτα γύρω από τον ποταμό Σηκουάνα, πήγαμε στην Παναγία των Παρισίων και μια μέρα ολόκληρη ήμασταν στην DisneyLand.
Καταπληκτικό πάρκο, αλλά είχε πολύ κόσμο. Έπρεπε να περιμένουμε τουλάχιστον μία ώρα στην ουρά για να απολαύσουμε 3 δευτερόλεπτα:/

Τέλος πάντων μετά συνεχίσαμε και πήγαμε στο Λουξεμβούργο.
Η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν θύμιζε καλοκαίρι... κάτω χώρα βλέπετε.
Έβρεχε πάρα πολύ, έριξε χαλάζι, πλημμύρισαν μερικές σκηνές...

Γενικά η κεντρική κατασκήνωση ήταν στο Λουξεμβούργο σε ένα χωριό λίγο πιο έξω από την πρωτεύουσα. Εκεί υπήρχε ένα τεράστιο λιβάδι και στήσαμε τις σκηνές όλοι οι πρόσκοποι από όλες τις χώρες, είχαμε παρέα και αγελάδες... χεχε...
το λιβάδι ήταν κατηφορικό και έτσι οι σκηνές που είχαν την πόρτα προς τα πάνω πήραν νερά και έτσι ένα βράδυ μας έδωσαν όλους sleeping bag και μας πήγαν σε ένα μεγάλο κλειστό γήπεδο μπάσκετ. Η εξυπηρέτηση ήταν πολύ καλή....

Όλα τα σπίτια σε αυτό το χωριό ήταν ίδια, διώροφα με αυλή και γκαράζ, είχαν τα ίδια χρώματα, όλα ίδια, ήρεμοι δρόμοι, ήσυχοι άνθρωποι, απλά ήταν τόσο γαλήνια που δεν ήθελες να φύγεις από εκεί...

Υπήρχαν μερικά κακά βεβαία στην κατασκήνωση. και αυτά τα κακά ήταν 3, οι τουαλέτες, τα ντουζ και οι λάσπες...
άντε θα μου πείτε μην γκρινιάζεις λογικό να έχει λάσπες αφού έβρεχε, οκ έχετε δίκιο.
Αλλά οι τουαλέτες; Ήταν φτιαγμένες μέσα σε κοντέινερ και δυστυχώς ήταν χάλια μαύρα με τόση βρωμιά και λάσπη, και το άλλο κακό ήταν τα ντουζ. Ο θεός να τα κάνει ντουζ...
Ντουζ ονόμαζαν μια κατασκευή ξύλινη σαν κουτί και γύρω-γύρω και στο πάτωμα είναι άσπρο χοντρό νάιλον. και από επάνω ήταν ανοιχτό και είχε τις ντουζιέρες...
Ήταν όλες μαζί και αν αποφάσιζες να κάνεις ντουζ και ο καιρός αποφάσιζε να βρέξει, τότε έκανες ντουζ με την βροχή(αν κ η βροχή παίζει να ήταν πιο ζεστή από το νερό στα Ντουζ...
Η πλάκα ήταν πως οι διοργανωτές της κατασκήνωσης αποφάσισαν να βγάλουν εφημερίδα της κατασκήνωσης και είχαν ονομάζει τα ντους κ τις τουαλέτες scream 3 (ναι τότε δεν είχε βγει ακόμα :P)...
Αυτά τα λίγα από την κατασκήνωση...
Η πόλη του Λουξεμβούργου ήταν υπέροχη, πράσινη, ωραία μαγαζιά, συναντήσαμε Έλληνες, πήγαμε στο μουσείο φυσικής ιστορίας, πήγαμε σε ένα μουσείο που είχε σε μακέτα ολόκληρο το Λουξεμβούργο!
Ήταν πολύ όμορφα....

Βέβαια πολύ πιο όμορφα ήταν όταν επιστρέψαμε στην Ελλάδα και νιώσαμε μια ανακούφιση, ότι πατάμε επιτέλους σε ελληνικό έδαφος...

Ευχαριστώ πολύ όλα τα παιδιά που μοιραστήκαμε εκείνες τις στιγμές, είτε καλές είτε κακές...
Τώρα μετά από τόσο καιρό όλα μου φαίνονται πολύ αστεία ακόμα και αν κλαίγαμε εκεί...

Επίσης ευχαριστώ και εσάς που το διαβάσατε...

Να είστε όλοι καλά...

Φιλικά
Άντη

Η θέα από το παράθυρο του ξενώνα που κοιμόμουν...
Ένα μικρό κομμάτι θέας από τον πύργο του Άιφελ.

7 θανάσιμα αμαρτήματα: Λαιμαργία

Εχθές το βράδυ την ώρα που πήγα για ύπνο μου ήρθε μια καλή ιδέα, και ελπίζω να καταφέρω να την υλοποιήσω σιγά, σιγά.
Η ιδέα ήταν κάθε εβδομάδα, ή όποτε έχω αρκετό χρόνο, να ασχολούμαι με ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα...
Σήμερα θα ξεκινήσω με την λαιμαργία γιατί απλά έτυχε να είναι πρώτο στον κατάλογο με τα υπόλοιπα 6... (χεχε ωραία λογική :Ρ)

Όταν κάποιος είναι λαίμαργος, αυτό που πραγματικά θέλει να νιώσει, είναι ένα γέμισμα συναισθηματικό, που δεν το βρίσκει από άλλους ανθρώπους κ έτσι καταφεύγει στο υπερβολικό φαγητό. το αντίθετο συμβαίνει με την ανορεξία που συνήθως θέλουμε να ξεφορτωθούμε κάτι το οποίο μας ενοχλεί, και έτσι κόβουμε το φαγητό...
Καμία από τις δύο καταστάσεις δεν είναι καλές και η υπερβολή απλά μας φέρνει πιο κοντά στον Θάνατο.
Με την λαιμαργία ανεβαίνουν τα κιλάκια μας και έτσι κινδυνεύουμε να γίνουμε παχύσαρκοι και αυτό δεν το λέω σαν κακό αισθητικής, αλλά σαν κακό υγείας. Οι παχύσαρκοι άνθρωποι έχουν περισσότερες πιθανότητες να πάθουν κάποιο καρδιακό επεισόδιο.
Επίσης η λιπόσαρκοι έχουν κίνδυνο να πεθάνουν από ασιτία...

Είναι 2 άκρες και οι 2 έχουν σχέση με την προσκόλληση και τον εγωισμό...
αν δεν σκεφτόμαστε εγωιστικά και δεν θέλουμε να ικανοποιούμε όλη την ώρα τον εγωισμό μας τότε όλα θα ήταν πιο απλά και πιο όμορφα.
Αυτό ισχύει για τα περισσότερα αμαρτήματα...
Από μόνο του κανένα δεν είναι αμάρτημα, όταν όμως μπαίνει από δίπλα η λέξη υπερβολικό τότε γίνεται αμάρτημα, γιατί δηλώνει αμέσως πως υπάρχει κάποια προσκόλληση.

Επομένως είμαστε λαίμαργοι γιατί σκεφτόμαστε με το μυαλό μόνο τος εαυτό μας.
Θα έπρεπε να τον "σκεφτούμε" και με την καρδιά μας, δηλαδή να τον αγαπήσουμε και να τον προσέχουμε.
Γιατί όσα χρόνια και αν ζήσουμε σε αυτήν την ζωή σε αυτήν την Γη, η ζωή μας θα είναι μοναδική και το σώμα μας θα ανήκει μόνο στους εαυτούς μας και μόνο εμείς θα το προσέχουμε...

αν κάποιος είναι λαίμαργος και θέλει να το αλλάξει αυτό πολύ απλά πρέπει να κάτσει μόνος του με τον εαυτό του και να αναρωτηθεί, τι κάνω στην ζωή μου; πως την ζω; πως την απολαμβάνω; τι θα ήθελα να κάνω καθε μερα για να νιώθω καλά και ευχάριστα;

Το να είμαστε όλη την ώρα στην κουζίνα κ στο ψυγείο, δεν είναι λύση και ούτε πρέπει να θέλουμε να το κάνουμε όλη την ώρα.
(το χειρότερο η βουλιμία, που τρώμε επειδή δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα!)

Πρέπει να βγούμε έξω, να νιώσουμε την φύση, να δούμε κόσμο, να περπατήσουμε, να διαβάσουμε, να παίξουμε, να χορέψουμε, να ταξιδέψουμε, να γνωρίσουμε, να βιώσουμε, να απολαύσουμε την στιγμή, να κυνηγήσουμε πεταλούδες και μετά να τς αφήσουμε ελεύθερες, να βγούμε στο μπαλκόνι μας να ποτίσουμε τα λουλούδια, να βγάλουμε βόλτα τον σκύλο μας, να κάνουμε παζλ....
και ένα σωρό άλλα πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος για να τον γεμίσουν και να νιώσει καλά με τον εαυτό του, και να μην σκέφτεται το Εγώ του...

Και κάτι ακόμα τελευταίο, όταν όλα γύρω μας είναι σε ισορροπία μια φυσική ροπή θα μας πάρει και θα μας βάλει και εμάς να είμαστε σε ισορροπία και έτσι θα νιώθουμε όμορφα, ευτυχισμένα...
Καλή προσπάθεια!

Φιλικά
Άντη

Το γέλιο κάνει καλό...!

Δεν ξέρω για εσάς, στην δική μου καθημερινότητα πάντως υπάρχουν στιγμές που είμαι χαρούμενη χωρίς λόγο.
Εντάξει ποτέ δεν είμαι κατσουφιασμένη, αλλά συνήθως δεν έχω κάποια ιδιαίτερη διάθεση...
Όμως υπάρχουν στιγμές ανεξήγητες που νιώθεις πάρα πολύ καλά, που θες να γελάσεις και που καταλαβαίνεις ότι η ζωή στην πραγματικότητα είναι ένα αστείο!
Το γέλιο στην καθημερινότητα μας, μας κάνει πολύ καλό, μας ανανεώνει, γινόμαστε θετικοί και χαλαρώνουμε!
Επίσης και το χαμόγελο βοηθάει την διάθεση μας αλλά και την υγεία μας...
Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι χωρίς να προσπαθούμε και πολύ...

Δοκιμάστε το, γελάστε με τα λάθη σας, γελάστε με τα αστεία που δεν είναι αστεία, γελάστε με τα χαζά που λέτε και όμως τα λέτε στα σοβαρά.
Θα δείτε ότι έχει πολύ πλάκα...

δοκιμάστε το και πείτε μου την γνώμη σας....

Φιλικά
Άντη

Peaceful warrior

peaceful warrior
σελ. 98

Εκείνη την στιγμή, μπήκε στο γκαράζ ξεφυσώντας ένα παλιό Φολκσβάγκεν, βαμμένο άσπρο, με ένα ουράνιο τόξο ζωγραφισμένο στο ένα πλευρό. Μέσα υπήρχαν έξι άτομα. Ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις τον έναν από τον άλλον. Τους πλησιάσαμε και είδαμε ότι ήταν δυο γυναίκες και τέσσερις άντρες, ντυμένοι όλοι απ' την κορφή ως τα νύχια με τα ίδια μπλε ρούχα. Τους αναγνώρισα, ήταν μέλη μιας από τις πολλές πνευματικές ομάδες που υπήρχαν στην περιοχή του Κόλπου. Αυτοί ειδικά, απέφευγαν να μας δώσουν σημασία σαν να κινδύνευαν να μολυνθούν από τον υλισμό μας.
Ο Σωκράτης φυσικά, χωρίς να χάσει την ευκαιρία, έκανε ότι κουτσαίνει και πως ψευδίζει. Αυτό, μαζί με το υπερβολικό του ξύσιμο, τον έκανε έναν τέλειο Κουασιμόδο. "Ε, Τζακ" είπε στον οδηγό, ο οποίος είχε την μακρύτερη γενιάδα που είχα δει ποτέ μου, " Θες μπενζίνα, ή τιπ' τις άλλο;"
"Ναι, θέλουμε βενζίνη" είπε ο άντρας. Η φωνή του ήταν υπερβολικά μελιστάάχτη.
Ο Σωκράτης κοίταξε λάγνα τις δυο γυναίκες που καθόταν στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και, βάζοντας το κεφάλι του μέσα απ' το παράθυρο, ψιθύρισε δυνατά, "Εϊ κάν' τε διαλογισμό;" Το είπε σαν να αναφερόταν σ' ένα ιδιόμορφο είδος σεξουαλικής εκτόνωσης.
"Ναι διαλογιζόμαστε" είπε ο οδηγός, με φωνή γεμάτη κοσμική ανωτερότητα. "θα βάλεις τώρα βενζίνη;".
Ο Σωκράτης μου έγνεψε να γεμίσω το ντεπόζιτο, ενώ εκείνος συνέχισε να πειράζει τον οδηγό. "Ε, ξερς, μοιάζεις λιγουλάκι με κοπελιά μ' αυτό το φουστάν', παιδί μ' - μη με παρεξηγείς, είναι πολύ ωραίο. Και γιατί δεν ξυρίζεσαι, γιατί κρυβεσ' κατ' απ' ούλο αυτό το χνούδι;".
Ενώ εγώ τους εξυπηρετούσα, εκείνος πήγε απ' το κακό στο χειρότερο, "Εϊ" είπε σε μια από τις γυναίκες, "Είναι αυτός ο φιλαράκος σου; Πες μου" είπε στον άλλον άντρα, στο μπροστινό κάθισμα, "Το κάνετε ποτέ, ή σας έχει φάει η αγαμία όπως διάβασα στο Νάσιοναλ Ινκουάϊερ;"
Αυτό ήταν. Μέχρι να μετρήσει ο Σωκράτης τα ρέστα τους - με απελπιστική βραδυπορεία (συνέχεια έχανε το μέτρημα και άρχιζε πάλι) - ήμουν έτοιμος να σκάσω στα γέλια, και οι άνθρωποι στο φορτηγάκι έτρεμαν από θυμό. Ο οδηγός άρπαξε τα ρέστα του και έβαλε μπρος το αυτοκίνητο με καθόλου "άγιο" τρόπο. Καθώς το φορτηγό έφευγε, ο Σωκράτης φώναξε " Ο διαλογισμός κάνει καλό. συνεχίστε την εξάσκηση!"
Δεν είχαμε ακόμη γυρίσει στο γραφείο, όταν ήρθε μια μεγάλη Σεβρολέτ. Ακούστηκε το κουδούνι του βενζινάδικου και ένα ανυπόμονο κορνάρισμα από μουσική κόρνα. Βγήκα έξω με τον Σωκράτη για να βοηθήσω.
Στο τιμόνι καθόταν ένας "νεαρός" σαράντα χρόνων, ντυμένος με φανταχτερά σατινένια ρούχα και ένα καπέλο σαφάρι με φτερά. Ήταν πολύ νευρικός και συνέχεια χτυπούσε τα δάχτυλα του στο τιμόνι. Δίπλα του καθόταν μια γυναίκα απροσδιόριστης ηλικίας, που ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά της στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου βάζοντας πούδρα.
Για κάποιο λόγο με ενόχλησαν. Φαινόνταν ηλίθιοι. Ήθελα να τους πω, "Γιατί δεν αποδέχεστε την ηλικία σας;" αλλά συνέχισα να παρατηρώ και να περιμένω.
"Κύριος, έχεις τσιγάρα δω πέρα;" είπε ο υπερκινητικός οδηγός.
Ο Σωκράτης σταμάτησε αυτό που έκανε, και μ' ένα ζεστό χαμόγελο απάντησε " Όχι κύριε, αλλά υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ που μένει ανοιχτό όλη μέρα, εδώ παρακάτω". Μετά ξανάρχισε να ελέγχει τα λάδια, συγκεντρωμένος σ' αυτό που έκανε. Τους έδωσε τα ρέστα σαν να σερβίριζε τσάι στον αυτοκράτορα.
Μείναμε δίπλα στην αντλία αφού έφυγαν, μυρίζοντας τον νυχτερινό αέρα. "Φέρθηκες τόσο ευγενικά σ' αυτούς τους ανθρώπους ενώ ήσουν απαίσιος με τους άλλους, αν και φανερά ήταν υψηλότερου επιπέδου. Γιατί;"
Για πρώτη φορά, μου έδωσε μια απλή, άμεση απάντηση. "Τα μόνα επίπεδα που πρέπει να σε απασχολούν, είναι το δικό μου και το δικό σου" είπε χαμογελώντας. "αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονταν καλοσύνη. Οι αναζητητές του πνεύματος χρειάζονταν κάτι διαφορετικό, που θα τους έκανε να σκεφτούν".
"Εγώ τι χρειάζομαι;" του ξεφούρνισα.
"Περισσότερη εξάσκηση" μου απάντησε γρήγορα. "Ο διαλογισμός που έκανες την προηγούμενη εβδομάδα δεν σε βοήθησε να μείνεις ήρεμος όταν σου όρμησα με το σπαθί, ούτε βοήθησε τους φίλους μας με τις μπλε ρόμπες όταν τους έκανα πλάκα."....