Τι κάνουμε εδώ;

i have a simple question...
What the hell r we doing here?

Ειλικρινά δεν έχω ιδέα....


αν κ έψαχνα να βρω το κομμάτι τους που λέγεται wisdom δεν το βρήκα, αλλά βρήκα ένα άλλο εξίσου ωραίο...

Για την Δημοκρατία ρε γαμώτο....

Για την δημοκρατία που υποτίθεται πως έχουμε...
Για το φίμωμα στο βωμό των συμφερόντων...
Για τα δικαιώματα που δεν έχουμε...
Για μια ζωή που δεν μπορούμε να ζήσουμε...
Δεν κάνω επανάσταση γιατί θα με πνίξουν...
η επανάσταση θα είναι σε άλλο επίπεδο...
Πιο ψηλά, πιο πνευματικά...
Γιατί δεν είμαστε καταπιεσμένοι,
είμαστε φυλακισμένοι στην χώρα μας...
Και δεσμοφύλακες, οι συμφεροντολόγοι συμπολίτες μας...
Και όπως λέει και ο Λιακο όλη την ώρα...
Ο καιρός γαρ εγγύς....

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης- Συνέντευξη Vogue

Τον γνώρισα μέσα από την σειρά του Mega "πάλι από την αρχή" όπου υποδυόταν τον Ντάνι, καταπληκτικός ηθοποιός που σε έκανε να μην θες να χάσεις επεισόδιο....
Πριν πέντε μέρες διάβαζα μια συνέντευξη κάποιων ηθοποιών στο περιοδικό Vogue όπου μιλούσαν για την καινούργια παράσταση του Νίκου Μαστοράκη "Το ξύπνημα της άνοιξης".
Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα ότι ο Ντάνι ονομαζόταν Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, οπότε όταν πριν δύο μέρες καθώς μιλούσα στο τηλέφωνο με τον φίλο μου, μου λέει "πέθανε ένας ηθοποιός όχι πολύ γνωστός, θα τον ξέρεις, αλλά δεν θυμάμαι το όνομα του", δεν έδωσα σημασία.
Εχθές μετά από τόσες μέρες είδα τηλεόραση και έπαθα σοκ όταν κατάλαβα ποιος ήταν ο άνθρωπος που έφυγε από αυτόν τον κόσμο, και μετά από λίγο μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη που είχα διαβάσει στο Vogue Δεκεμβρίου και θα ήθελα να γράψω μερικά κομμάτια εδώ...

Καθώς μιλάν για την εφηβεία τους γράφει στο άρθρο:
Μόνο ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, που υποδύεται τον Μέλχιορ, ίσως το πιο ατίθασο έφηβο του έργου, βάζει τα γέλια. "Μόνο εικόνες ανεμελιάς έχω να θυμάμαι, δεν έκανα τίποτα από αυτά που έπρεπε να κάνω... Όπως και τώρα δηλαδή. Ο Πίτερ Παν είναι πολύ φίλος, έχω μάλιστα σαφείς πληροφορίες ότι είναι Λέων σαν εμένα. Είναι μια χαρά παιδί". Ο ίδιος αισθάνεται ότι ζει μια παρατεταμένη εφηβεία, με ένα διάλειμμα για την απαραίτητη κρίση των 30. "Κοίταξα γύρω μου και είπα "Τι έγινε ρε παιδιά;", αλλά τελικά το ξεπέρασα, δεν άλλαξε κάτι στον τρόπο που βλέπω εγώ την ζωή, άλλαξε ο τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι"
.....
Όπως συμφωνούν και για το ποιες είναι οι αγαπημένες τους ατάκες στο έργο, κι ας μην τις ξεστομίζουν οι ίδιοι: "Η ζωή είναι θέμα γούστου", μια ατάκα που ακούγεται πριν από την δραματική κορύφωση του έργου διαλέγουν ο Παπαχρόνης και η Πουλοπούλου. "Στο τέλος βγαίνει ένας κύριος με μάσκα και λέει σ' έναν από τους ήρωες που ζητάει να μάθει ποιος είναι:"Για να με γνωρίσεις, πρέπει να με εμπιστευτείς". Αυτό είναι για εμένα η ζωή", λέει ο Ασπιώτης και μαζί του συμφωνεί η Παππά. Κι αν η ζωή είναι μια πρόσκληση να εμπιστευτείς το άγνωστο, τι ορίζει την επαναστατικότητα που χαρακτηρίζει την εφηβεία; "Επανάσταση σήμερα είναι να μπει ένας έφηβος χάκερ από τον υπολογιστή του στα αρχεία των τραπεζών και να σβήσει όλους τους λογαριασμούς. Οι μολότοφ ανήκουν σε επανάσταση άλλης εποχής. Σήμερα δεν έχει νόημα να επιτεθείς σε μια βιτρίνα, αλλά να επιτεθείς στο σύστημα σβήνοντας αρχεία", υποστηρίζει ο Παπαχρόνης. "Επαναστατικές ιδέες δεν έχουν μόνο έφηβοι, όπως έφηβοι δεν είναι μόνο αυτοί που διανύουν μια συγκεκριμένη ηλικία. Ξέρω εξηντάρηδες έφηβους", λέει η Ιωάννα. Ο Πουλάκης έχει την τελευταία λέξη: " Η νεότητα δεν είναι κατάσταση, είναι κατάκτηση"..

Ο Κωνσταντίνος έφυγε νέος, καλό ταξίδι να έχεις και καλή σου συνέχεια όπου και αν πας...

Αυτοκαταστροφικές τάσεις...

Πάντα λέω πως η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά, αλλά κάνω λάθος. Οι λεπτομέρειες έχουν δημιουργηθεί για αυτού που τις βλέπουν, που τις παρατηρούν. Αλλάζω λοιπόν αυτό που έλεγα και λέω πως η παρατήρηση πάνω από όλα κάνει την διαφορά. Αν δεν παρατηρείς τις λεπτομέρειες τότε για εσένα δεν υπάρχουν λεπτομέρειες όμως αν για εσένα δεν υπάρχουν λεπτομέρειες τότε δεν μπορείς να προβλέψεις αυτό που μπορεί να "έρθει" και θα εξηγήσω τι εννοώ....
Το θέμα για το οποίο θέλω να γράψω είναι οι αυτοκαταστροφικές τάσεις που έχουμε όλοι σαν μη - συνειδητά όντα. Αυτοκαταστροφικές είναι οι πράξεις με τις οποίες αλλάζουμε, μετασχηματίζουμε και γενικά καταστρέφουμε κάτι το οποίο μας έχει δοθεί για να το προσέχουμε...
Εδώ έρχονται οι λεπτομέρειες που ανάφερα πιο πάνω, αν δεν παρατηρούμε στον εαυτό μας με λεπτομέρεια τις πράξεις που κάνουμε τότε δεν έχουμε συνείδηση της καταστροφής που προκαλούμε...
Όταν λοιπόν τρυπάμε τα αφτιά μας, βάφουμε τα μαλλιά μας, κάνουμε τατουάζ, τρώμε σαν βόδια, κόβουμε και ράβουμε το σώμα μας για να μοιάζουμε σαν φίδια ή σαν ότι θέλει ο καθένας, καπνίζουμε, πίνουμε, τεμπελιάζουμε στον καναπέ ή στο κρεβάτι μας, όταν αποβλακονόμαστε στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή τότε πραγματικά καταστρέφουμε το σώμα μας και το πνεύμα μας. Κάτι δηλαδή για το οποίο είμαστε υπεύθυνοι να προσέχουμε γιατί δεν το δημιουργήσαμε εμείς.

Ίσως όλα τα παραπάνω να φαίνονται χαζά, βλακώδεις, όμως όπως είπα η παρατήρηση της λεπτομέρειας κάνει την διαφορά...
Όταν τρυπάμε τα αφτιά μας, δεν έχουμε ιδέα τι μπορεί να καταστρέψουμε (βλ. ρεφλεξιολογία), όταν δεν τρεφόμαστε σωστά, όταν καπνίζουμε, όταν πίνουμε όλα μα όλα, είναι σημάδια για το ότι το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η καταστροφή του εαυτού μας.
Γιατί και το τσιγάρο κ το ποτό οδηγούν στον θάνατο όπως και το πολύ φαγητό (πρέπει να τρώμε για συντήρηση και όχι για να χορτάσουμε)...

Γιατί λοιπόν θέλουμε να καταστρέψουμε κάτι τόσο τέλειο όσο το ανθρώπινο σώμα, όσο η ψυχή ή το πνεύμα μας; Αν δούμε τον εαυτό μας καθώς μεγαλώνουμε, χωρίς μασκαρέματα και με καλή φυσική κατάσταση θα διαπιστώσουμε το μεγαλείο της τελειότητας του...

Αυτές οι αυτοκαταστροφικές τάσεις έχουν πλέον μεταμφιεστεί σε μόδα, σε τρόπο ζωής, σε κουραφέξαλα. Και αντί να τα πετάξουμε όλα και να πούμε τέλος τα μασκαρέματα, τέλος το καθισιό, αρχίζουν και βγαίνουν μηχανήματα γυμναστικής για το σπίτι, κρέμες για να έχετε καλή επιδερμίδα, γιατί τα - αναγκαία, μασκαρέματα καταστρέφουν την επιδερμίδα.

Τι βλακείες είναι όλα αυτά; Ο_ο

Είναι σαν να λέμε πως τα λουλούδια που έχουμε στο μπαλκόνι μας και έχουν πράσινα φύλλα δε μας αρέσουν, αλλά μας αρέσουν μπλε φύλλα και έτσι τα βάφουμε. Ή σαν να λέμε πως δεν μας αρέσουν τα φύλλα καθόλου και έτσι τα κόβουμε όλα... :S

Γιατί ο θεός (αν υπάρχει) ή όποιος μας έφτιαξε να μας έφτιαξε ελαττωματικούς;
Δεν πιστεύω πως μας έφτιαξε ελαττωματικούς, είμαστε τέλειοι από όλες τις απόψεις αρκεί να το δεχτούμε, δεν έχουμε κανένα προπατορικό (ψεύτικο) αμάρτημα.

Γιατί να μην αγαπάμε αυτό που είμαστε; και να γράψουμε τους άλλους στα παλιά μας τα παπούτσια;
Και όταν λέω αυτό που είμαστε εννοώ την τέλεια φύση μας... όχι να είαμι χοντρός και να λέω με αγαπάω έτσι όπως είμαι γιατί αν συνεχίσω έτσι θα πεθάνω από ζάχαρο, ή καρδιά ή κι εγώ δεν ξέρω από τι....
Να αγαπάμε την υγεία μας, την φυσική ομορφιά μας και ας είναι ενάντια σε όλες τις βιομηχανίες εκμετάλλευσης της τσέπης μας....
Μπορούμε να το κάνουμε και είναι καλό να το κάνουμε....

Φιλικά
Άντη

Συζήτηση με τον Θεό... Part 2

Συνέχεια του πρώτου μέρους.

• 
  Ο γάμος είμαι μυστήριο. Όχι όμως εξαιτίας των ιερών του υποχρεώσεων. Μάλλον εξαιτίας της απαράμιλλης ευκαιρίας του. Ποτέ μην κάνεις κάτι μέσα σε μια σχέση απο μια αίσθηση υποχρέωσης. Κάνε ό,τι κάνεις από μια αίσθηση λαμπρής ευκαιρίας που σου παρέχει η σχέση σου για να αποφασίσεις και να είσαι αυτός που πραγματικά είσαι. (σελ. 188)
• 
  Μπαρκάρισες πριν γεννηθείς. Η γέννηση σου είναι απλώς ένα σημάδι ότι το ταξίδι ξεκίνησε. Επομένως το ερώτημα δεν είναι "Γιατί να ξεκινήσω ένα τέτοιο δρόμο;". Έχεις ήδη ξεκινήσει. Το έκανες με τον πρώτο χτύπο της καρδιάς σου. Το ερώτημα είναι "Θέλω να βαδίσω σ' αυτόν το δρόμο συνειδητά ή ασυνείδητα; Με επίγνωση ή χωρίς επίγνωση; Σαν αιτία της εμπειρίας μου ή σαν αποτέλεσμα της;". (σελ. 209)
• 
  Γιατί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου το έζησες στο αποτέλεσμα των εμπειριών σου. Τώρα καλείσαι να γίνεις η αιτία τους. Αυτό είναι που αποκαλούν συνειδητή ζωή. Αυτό είναι που ονομάζεται βάδισμα με επίγνωση. (σελ. 209)
• 
  -Ορισμένοι από σας είστε εξαιρετικά εξελιγμένα πλάσματα, με πολύ σίγουρη αίσθηση ου εαυτού. Ξέρετε ποιοι είστε και ξέρετε τι θα θέλατε να γίνετε. Επιπλέον ξέρετε ακόμα και τον τρόπο να πάτε από εδώ εκεί. Αυτό είναι σπουδαίο σημάδι. Είναι μια σίγουρη ένδειξη. -Τίνος Πράγματος; - Του γεγονότος ότι σας μένουν πολύ λίγες ζωές ακόμα. (σελ. 209)
• 
  Πριν από λίγο καιρό σκότωνες μαμούνια, φυτά, δέντρα, ζώα, ανθρώπους. Τώρα δεν μπορείς να σκοτώσεις τίποτε χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και γιατί. Κι αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Πριν από λίγο καιρό ζούσες τη ζωή σαν να μην είχε σκοπό. Τώρα ξέρεις ότι δεν έχει σκοπό, έξω απ΄ αυτόν που τη δίνεις εσύ. Αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι. Πριν λίγο καιρό ικέτευες το σύμπαν να σου φέρει την αλήθεια. Τώρα λες εσύ στο σύμπαν την αλήθεια σου. Πριν λίγο καιρό επιδίωκες να είναι πλούσιος και διάσημος. Τώρα επιδιώκεις να είσαι, απλά και υπέροχα, ο εαυτός σου. Και πριν από ακόμα πιο λίγο καιρό Με φοβόσουν. τώρα Με αγαπάς αρκετά, ώστε να Με αποκαλείς ίσο σου. Όλα αυτά είναι πολύ πολύ καλά σημάδια. Σελ. 209-210)
• 
  Η ντροπή είναι η αντίδραση ενός ατόμου που εξακολουθεί να έχει μια επένδυση του εγώ του στο πως τον βλέπουν οι άλλοι. (σελ. 216)
• 
  Οι άνθρωποι που κερδίζουν το ψωμί τους κάνοντας εκείνο που αγαπούν είναι οι άνθρωποι που επιμένουν να το κάνουν. Δεν παραιτούνται. Δεν ενδίδουν ποτέ. (σελ. 227)
• 
  Αληθινοί δάσκαλοι είναι εκείνοι που έχουν επιλέξει να κερδίζουν τη ζωή τους αντί να "κερδίζουν στη ζωή τους". (σελ. 235)
• 
  Μια σκέψη ή μια λέξη που διατυπώνεται και διατυπώνεται και διατυπώνεται κάνει ακριβώς αυτό: διατυπώνεται. Δηλαδή μορφοποιείται εντελώς και αποκτά τέλειο και μόνιμο τύπο ή μορφή. Γίνεται η υλική σου πραγματικότητα. (σελ 238)

Αν και είναι λίγα κομμάτια, είναι -8εωρώ, αρκετά όμορφα... Βέβαια αν κάποιος θέλει να καταλάβει πλήρως όλο το νόημα θα πρέπει να διαβάσει το βιβλίο... Πάμε στο 2ο βιβλίο σιγά σιγά...

Φιλικά Άντη