Για την Δημοκρατία ρε γαμώτο....

Για την δημοκρατία που υποτίθεται πως έχουμε...
Για το φίμωμα στο βωμό των συμφερόντων...
Για τα δικαιώματα που δεν έχουμε...
Για μια ζωή που δεν μπορούμε να ζήσουμε...
Δεν κάνω επανάσταση γιατί θα με πνίξουν...
η επανάσταση θα είναι σε άλλο επίπεδο...
Πιο ψηλά, πιο πνευματικά...
Γιατί δεν είμαστε καταπιεσμένοι,
είμαστε φυλακισμένοι στην χώρα μας...
Και δεσμοφύλακες, οι συμφεροντολόγοι συμπολίτες μας...
Και όπως λέει και ο Λιακο όλη την ώρα...
Ο καιρός γαρ εγγύς....

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης- Συνέντευξη Vogue

Τον γνώρισα μέσα από την σειρά του Mega "πάλι από την αρχή" όπου υποδυόταν τον Ντάνι, καταπληκτικός ηθοποιός που σε έκανε να μην θες να χάσεις επεισόδιο....
Πριν πέντε μέρες διάβαζα μια συνέντευξη κάποιων ηθοποιών στο περιοδικό Vogue όπου μιλούσαν για την καινούργια παράσταση του Νίκου Μαστοράκη "Το ξύπνημα της άνοιξης".
Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα ότι ο Ντάνι ονομαζόταν Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, οπότε όταν πριν δύο μέρες καθώς μιλούσα στο τηλέφωνο με τον φίλο μου, μου λέει "πέθανε ένας ηθοποιός όχι πολύ γνωστός, θα τον ξέρεις, αλλά δεν θυμάμαι το όνομα του", δεν έδωσα σημασία.
Εχθές μετά από τόσες μέρες είδα τηλεόραση και έπαθα σοκ όταν κατάλαβα ποιος ήταν ο άνθρωπος που έφυγε από αυτόν τον κόσμο, και μετά από λίγο μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη που είχα διαβάσει στο Vogue Δεκεμβρίου και θα ήθελα να γράψω μερικά κομμάτια εδώ...

Καθώς μιλάν για την εφηβεία τους γράφει στο άρθρο:
Μόνο ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, που υποδύεται τον Μέλχιορ, ίσως το πιο ατίθασο έφηβο του έργου, βάζει τα γέλια. "Μόνο εικόνες ανεμελιάς έχω να θυμάμαι, δεν έκανα τίποτα από αυτά που έπρεπε να κάνω... Όπως και τώρα δηλαδή. Ο Πίτερ Παν είναι πολύ φίλος, έχω μάλιστα σαφείς πληροφορίες ότι είναι Λέων σαν εμένα. Είναι μια χαρά παιδί". Ο ίδιος αισθάνεται ότι ζει μια παρατεταμένη εφηβεία, με ένα διάλειμμα για την απαραίτητη κρίση των 30. "Κοίταξα γύρω μου και είπα "Τι έγινε ρε παιδιά;", αλλά τελικά το ξεπέρασα, δεν άλλαξε κάτι στον τρόπο που βλέπω εγώ την ζωή, άλλαξε ο τρόπο που με βλέπουν οι άλλοι"
.....
Όπως συμφωνούν και για το ποιες είναι οι αγαπημένες τους ατάκες στο έργο, κι ας μην τις ξεστομίζουν οι ίδιοι: "Η ζωή είναι θέμα γούστου", μια ατάκα που ακούγεται πριν από την δραματική κορύφωση του έργου διαλέγουν ο Παπαχρόνης και η Πουλοπούλου. "Στο τέλος βγαίνει ένας κύριος με μάσκα και λέει σ' έναν από τους ήρωες που ζητάει να μάθει ποιος είναι:"Για να με γνωρίσεις, πρέπει να με εμπιστευτείς". Αυτό είναι για εμένα η ζωή", λέει ο Ασπιώτης και μαζί του συμφωνεί η Παππά. Κι αν η ζωή είναι μια πρόσκληση να εμπιστευτείς το άγνωστο, τι ορίζει την επαναστατικότητα που χαρακτηρίζει την εφηβεία; "Επανάσταση σήμερα είναι να μπει ένας έφηβος χάκερ από τον υπολογιστή του στα αρχεία των τραπεζών και να σβήσει όλους τους λογαριασμούς. Οι μολότοφ ανήκουν σε επανάσταση άλλης εποχής. Σήμερα δεν έχει νόημα να επιτεθείς σε μια βιτρίνα, αλλά να επιτεθείς στο σύστημα σβήνοντας αρχεία", υποστηρίζει ο Παπαχρόνης. "Επαναστατικές ιδέες δεν έχουν μόνο έφηβοι, όπως έφηβοι δεν είναι μόνο αυτοί που διανύουν μια συγκεκριμένη ηλικία. Ξέρω εξηντάρηδες έφηβους", λέει η Ιωάννα. Ο Πουλάκης έχει την τελευταία λέξη: " Η νεότητα δεν είναι κατάσταση, είναι κατάκτηση"..

Ο Κωνσταντίνος έφυγε νέος, καλό ταξίδι να έχεις και καλή σου συνέχεια όπου και αν πας...

Αυτοκαταστροφικές τάσεις...

Πάντα λέω πως η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά, αλλά κάνω λάθος. Οι λεπτομέρειες έχουν δημιουργηθεί για αυτού που τις βλέπουν, που τις παρατηρούν. Αλλάζω λοιπόν αυτό που έλεγα και λέω πως η παρατήρηση πάνω από όλα κάνει την διαφορά. Αν δεν παρατηρείς τις λεπτομέρειες τότε για εσένα δεν υπάρχουν λεπτομέρειες όμως αν για εσένα δεν υπάρχουν λεπτομέρειες τότε δεν μπορείς να προβλέψεις αυτό που μπορεί να "έρθει" και θα εξηγήσω τι εννοώ....
Το θέμα για το οποίο θέλω να γράψω είναι οι αυτοκαταστροφικές τάσεις που έχουμε όλοι σαν μη - συνειδητά όντα. Αυτοκαταστροφικές είναι οι πράξεις με τις οποίες αλλάζουμε, μετασχηματίζουμε και γενικά καταστρέφουμε κάτι το οποίο μας έχει δοθεί για να το προσέχουμε...
Εδώ έρχονται οι λεπτομέρειες που ανάφερα πιο πάνω, αν δεν παρατηρούμε στον εαυτό μας με λεπτομέρεια τις πράξεις που κάνουμε τότε δεν έχουμε συνείδηση της καταστροφής που προκαλούμε...
Όταν λοιπόν τρυπάμε τα αφτιά μας, βάφουμε τα μαλλιά μας, κάνουμε τατουάζ, τρώμε σαν βόδια, κόβουμε και ράβουμε το σώμα μας για να μοιάζουμε σαν φίδια ή σαν ότι θέλει ο καθένας, καπνίζουμε, πίνουμε, τεμπελιάζουμε στον καναπέ ή στο κρεβάτι μας, όταν αποβλακονόμαστε στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή τότε πραγματικά καταστρέφουμε το σώμα μας και το πνεύμα μας. Κάτι δηλαδή για το οποίο είμαστε υπεύθυνοι να προσέχουμε γιατί δεν το δημιουργήσαμε εμείς.

Ίσως όλα τα παραπάνω να φαίνονται χαζά, βλακώδεις, όμως όπως είπα η παρατήρηση της λεπτομέρειας κάνει την διαφορά...
Όταν τρυπάμε τα αφτιά μας, δεν έχουμε ιδέα τι μπορεί να καταστρέψουμε (βλ. ρεφλεξιολογία), όταν δεν τρεφόμαστε σωστά, όταν καπνίζουμε, όταν πίνουμε όλα μα όλα, είναι σημάδια για το ότι το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η καταστροφή του εαυτού μας.
Γιατί και το τσιγάρο κ το ποτό οδηγούν στον θάνατο όπως και το πολύ φαγητό (πρέπει να τρώμε για συντήρηση και όχι για να χορτάσουμε)...

Γιατί λοιπόν θέλουμε να καταστρέψουμε κάτι τόσο τέλειο όσο το ανθρώπινο σώμα, όσο η ψυχή ή το πνεύμα μας; Αν δούμε τον εαυτό μας καθώς μεγαλώνουμε, χωρίς μασκαρέματα και με καλή φυσική κατάσταση θα διαπιστώσουμε το μεγαλείο της τελειότητας του...

Αυτές οι αυτοκαταστροφικές τάσεις έχουν πλέον μεταμφιεστεί σε μόδα, σε τρόπο ζωής, σε κουραφέξαλα. Και αντί να τα πετάξουμε όλα και να πούμε τέλος τα μασκαρέματα, τέλος το καθισιό, αρχίζουν και βγαίνουν μηχανήματα γυμναστικής για το σπίτι, κρέμες για να έχετε καλή επιδερμίδα, γιατί τα - αναγκαία, μασκαρέματα καταστρέφουν την επιδερμίδα.

Τι βλακείες είναι όλα αυτά; Ο_ο

Είναι σαν να λέμε πως τα λουλούδια που έχουμε στο μπαλκόνι μας και έχουν πράσινα φύλλα δε μας αρέσουν, αλλά μας αρέσουν μπλε φύλλα και έτσι τα βάφουμε. Ή σαν να λέμε πως δεν μας αρέσουν τα φύλλα καθόλου και έτσι τα κόβουμε όλα... :S

Γιατί ο θεός (αν υπάρχει) ή όποιος μας έφτιαξε να μας έφτιαξε ελαττωματικούς;
Δεν πιστεύω πως μας έφτιαξε ελαττωματικούς, είμαστε τέλειοι από όλες τις απόψεις αρκεί να το δεχτούμε, δεν έχουμε κανένα προπατορικό (ψεύτικο) αμάρτημα.

Γιατί να μην αγαπάμε αυτό που είμαστε; και να γράψουμε τους άλλους στα παλιά μας τα παπούτσια;
Και όταν λέω αυτό που είμαστε εννοώ την τέλεια φύση μας... όχι να είαμι χοντρός και να λέω με αγαπάω έτσι όπως είμαι γιατί αν συνεχίσω έτσι θα πεθάνω από ζάχαρο, ή καρδιά ή κι εγώ δεν ξέρω από τι....
Να αγαπάμε την υγεία μας, την φυσική ομορφιά μας και ας είναι ενάντια σε όλες τις βιομηχανίες εκμετάλλευσης της τσέπης μας....
Μπορούμε να το κάνουμε και είναι καλό να το κάνουμε....

Φιλικά
Άντη

Συζήτηση με τον Θεό... Part 2

Συνέχεια του πρώτου μέρους.

• 
  Ο γάμος είμαι μυστήριο. Όχι όμως εξαιτίας των ιερών του υποχρεώσεων. Μάλλον εξαιτίας της απαράμιλλης ευκαιρίας του. Ποτέ μην κάνεις κάτι μέσα σε μια σχέση απο μια αίσθηση υποχρέωσης. Κάνε ό,τι κάνεις από μια αίσθηση λαμπρής ευκαιρίας που σου παρέχει η σχέση σου για να αποφασίσεις και να είσαι αυτός που πραγματικά είσαι. (σελ. 188)
• 
  Μπαρκάρισες πριν γεννηθείς. Η γέννηση σου είναι απλώς ένα σημάδι ότι το ταξίδι ξεκίνησε. Επομένως το ερώτημα δεν είναι "Γιατί να ξεκινήσω ένα τέτοιο δρόμο;". Έχεις ήδη ξεκινήσει. Το έκανες με τον πρώτο χτύπο της καρδιάς σου. Το ερώτημα είναι "Θέλω να βαδίσω σ' αυτόν το δρόμο συνειδητά ή ασυνείδητα; Με επίγνωση ή χωρίς επίγνωση; Σαν αιτία της εμπειρίας μου ή σαν αποτέλεσμα της;". (σελ. 209)
• 
  Γιατί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου το έζησες στο αποτέλεσμα των εμπειριών σου. Τώρα καλείσαι να γίνεις η αιτία τους. Αυτό είναι που αποκαλούν συνειδητή ζωή. Αυτό είναι που ονομάζεται βάδισμα με επίγνωση. (σελ. 209)
• 
  -Ορισμένοι από σας είστε εξαιρετικά εξελιγμένα πλάσματα, με πολύ σίγουρη αίσθηση ου εαυτού. Ξέρετε ποιοι είστε και ξέρετε τι θα θέλατε να γίνετε. Επιπλέον ξέρετε ακόμα και τον τρόπο να πάτε από εδώ εκεί. Αυτό είναι σπουδαίο σημάδι. Είναι μια σίγουρη ένδειξη. -Τίνος Πράγματος; - Του γεγονότος ότι σας μένουν πολύ λίγες ζωές ακόμα. (σελ. 209)
• 
  Πριν από λίγο καιρό σκότωνες μαμούνια, φυτά, δέντρα, ζώα, ανθρώπους. Τώρα δεν μπορείς να σκοτώσεις τίποτε χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και γιατί. Κι αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Πριν από λίγο καιρό ζούσες τη ζωή σαν να μην είχε σκοπό. Τώρα ξέρεις ότι δεν έχει σκοπό, έξω απ΄ αυτόν που τη δίνεις εσύ. Αυτό είναι ένα πολύ καλό σημάδι. Πριν λίγο καιρό ικέτευες το σύμπαν να σου φέρει την αλήθεια. Τώρα λες εσύ στο σύμπαν την αλήθεια σου. Πριν λίγο καιρό επιδίωκες να είναι πλούσιος και διάσημος. Τώρα επιδιώκεις να είσαι, απλά και υπέροχα, ο εαυτός σου. Και πριν από ακόμα πιο λίγο καιρό Με φοβόσουν. τώρα Με αγαπάς αρκετά, ώστε να Με αποκαλείς ίσο σου. Όλα αυτά είναι πολύ πολύ καλά σημάδια. Σελ. 209-210)
• 
  Η ντροπή είναι η αντίδραση ενός ατόμου που εξακολουθεί να έχει μια επένδυση του εγώ του στο πως τον βλέπουν οι άλλοι. (σελ. 216)
• 
  Οι άνθρωποι που κερδίζουν το ψωμί τους κάνοντας εκείνο που αγαπούν είναι οι άνθρωποι που επιμένουν να το κάνουν. Δεν παραιτούνται. Δεν ενδίδουν ποτέ. (σελ. 227)
• 
  Αληθινοί δάσκαλοι είναι εκείνοι που έχουν επιλέξει να κερδίζουν τη ζωή τους αντί να "κερδίζουν στη ζωή τους". (σελ. 235)
• 
  Μια σκέψη ή μια λέξη που διατυπώνεται και διατυπώνεται και διατυπώνεται κάνει ακριβώς αυτό: διατυπώνεται. Δηλαδή μορφοποιείται εντελώς και αποκτά τέλειο και μόνιμο τύπο ή μορφή. Γίνεται η υλική σου πραγματικότητα. (σελ 238)

Αν και είναι λίγα κομμάτια, είναι -8εωρώ, αρκετά όμορφα... Βέβαια αν κάποιος θέλει να καταλάβει πλήρως όλο το νόημα θα πρέπει να διαβάσει το βιβλίο... Πάμε στο 2ο βιβλίο σιγά σιγά...

Φιλικά Άντη

Συζήτηση με τον Θεό... part 1

Συζήτηση με τον Θεό του Neal Walsch Donald... επιλεγμένα αποσπάσματα...

• Η σωστή προσευχή, επομένως δεν είναι μια προσευχή ικεσίας, αλλά μια προσευχή ευγνωμοσύνης.
• Σου έχουν μιλήσει για την επιβίωση του ισχυρότερου, τη νίκη του δυνατότερου, την επιτυχία του εξυπνότερου. Εξαιρετικά λίγα λέγονται για την δόξα εκείνου που αγαπά περισσότερο. (σελ. 40)
• Η εσωτερική φωνή είναι η πιο δυνατή φωνή με την οποία μιλάω, επειδή είναι η πλησιέστερη σε σας. (σελ.41)
• Το βαθύτερο μυστικό είναι πως η ζωή δεν είναι μια διαδικασία ανακάλυψης, αλλά μια διαδικασία δημιουργίας. Δεν ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, αλλά δημιουργείς τον εαυτό σου από την αρχή... Μην ψάχνεις λοιπόν να ποιος είσαι, ψάξε να ορίσεις ποιος θέλεις να είσαι. (σελ.42)
• Εκείνοι που πιστεύουν πως ο Θεός είναι το Παν το Υπαρκτό και το Παν το μη Υπαρκτό είναι αυτοί που η κατανόηση τους είναι σωστή. (σελ. 46)
• * Γιατί μόνον όταν μπορέσουν να δεχτούν την ευθύνη για το όλο μπορούν να επιτύχουν την δύναμη να αλλάξουν ένα μέρος του (σελ.61)
• Ο πόνος προκύπτει από το πως έκρινες και από τη γνώμη που σχημάτισες σχετικά με κάτι. Άλλαξε γνώμη και ο πόνος θα εξαφανιστεί. (σελ. 63)
• Όμως μην κρίνεις και μην επικρίνεις, γιατί δεν ξέρεις γιατί συμβαίνει κάτι ούτε και για ποιο σκοπό. (σελ64)
• Επομένως δόξαζε κάθε άνθρωπο και κάθε περίσταση και πρόσφερε τις ευχαριστίες σου. Έτσι επιβεβαιώνεις την τελειότητα της δημιουργίας του Θεού και δείχνεις την Πίστη σ'αυτήν. Γιατί τίποτε δεν γίνεται τυχαία στον κόσμο του Θεού και δεν υπάρχει αυτό που λέτε σύμπτωση. Ούτε παθαίνει συμφορές ο κόσμος από τυχαία επιλογή ή από κάτι που αποκαλείτε μοίρα. αν μια χιονονιφάδα είναι πέρα για πέρα τέλεια στο σχεδιασμό της, τότε δε νομίζεις ότι το ίδιο θα μπορούσε να λεχτεί και για κάτι τόσο υπέροχο όπως η ζωή σου; (σελ 73)
• Να παρατηρείς, επομένως, τις επιλογές των άλλων, αλλά να μην τις κρίνεις. Να ξέρεις πως η επιλογή τους είναι τέλεια γι' αυτούς τώρα, αυτήν την στιγμή, αλλά να στέκεις έτοιμος να τους βοηθήσεις αν έρθει κάποια στιγμή που ψάχνουν για μια καινούργια επιλογή, μια διαφορετική επιλογή, μια υψηλότερη επιλογή. (σελ 74)
• Έτσι λοιπόν, και η αγάπη δεν είναι η απουσία ενός συναισθήματος (μίσους, φόβου, λαγνείας, ζήλιας, απληστίας), αλλά το σύνολο όλων των συναισθημάτων. Το άθροισμα. Το συναθροιστικό ποσόν. Το Παν. Έτσι, για να βιώσει η ψυχή την τέλεια αγάπη, πρέπει να βιώσει κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. (σελ 119, 120)
• Ο σκοπός της ανθρώπινης ψυχής είναι να βιώσει τα πάντα, έτσι που να μπορεί να είναι τα πάντα. (σελ 120)
• Όμως σου λέω τούτο, είναι πολύ πιο δύσκολο να αρνηθείς το ποιος είσαι παρά να το δεχτείς. Είσαι καλοσύνη και έλεος και συμπόνια και κατανόηση. Είσαι γαλήνη και χαρά και φως. Είσαι συγχώρεση και υπομονή, δύναμη και κουράγιο, αρωγός σε ώρα ανάγκης, παρηγορητής σε ώρες σύγχυσης. Είσαι η βαθύτερη σοφία και η ύψιστη αλήθεια, η μεγαλύτερη γαλήνη και η μεγαλύτερη αγάπη. Είσαι αυτά τα πράγματα. Κι έχουν υπάρξει στιγμές της ζωής σου που έχεις γνωρίσει τον εαυτό σου ως αυτά τα πράγματα. (σελ 123)
• Φώτιση είναι να καταλάβεις πως δεν υπάρχει πουθενά να πας, τίποτε να κάνεις και κανένας που πρέπει να είσαι, εκτός από αυτός ακριβώς που είσαι αυτή την στιγμή. (σελ138)
• Όμως η απάρνηση με την κλασσική έννοια της αυταπάρνησης δεν είναι απαραίτητη (σελ 140 Part1)
• Ένας αληθινός δάσκαλος δεν "παραιτείται" από κάτι. Ένας αληθινός δάσκαλος το βάζει απλώς στην άκρη, όπως θα έκανε με καθετί που δεν το χρειάζεται πια.(σελ 140 part2)
• Ότι αποκρούεις επιμένει. Ό,τι κοιτάς εξαφανίζεται. (σελ 140)
• Ο απαρνητής ποτέ δεν αρνείται το πάθος. Ο απαρνητής αρνείται απλώς την προσκόλληση στα αποτελέσματα. Το πάθος είναι η αγάπη της δράσης. Η δράση είναι ύπαρξη βιωμένη. Όμως τι δημιουργείται συχνά ως μέρος της δράσης; Προσδοκία. Το να ζεις τη ζωή σου χωρίς προσδοκία, χωρίς την ανάγκη για συγκεκριμένα αποτελέσματα, αυτό είναι ελευθερία. Αυτό είναι Θεϊκότητα. Έτσι ζω Εγώ. (σελ 141)
• Η απάρνηση είναι μια απόφαση να αρνηθείς την ανάγκη για ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. (σελ 141)
• Το νόημα στη ζωή δεν είναι να φτάσεις κάπου. Είναι να παρατηρήσεις ότι είσαι και πάντα ήσουν ήδη εκεί. Είσαι πάντα και για πάντα στη στιγμή της καθαρής δημιουργίας. Το νόημα στη ζωή, επομένως, είναι να δημιουργείς το ποιος και τι είσαι και μετά να το βιώνεις. (σελ 145)
• Ο πόνος είναι μια άσκοπη πλευρά της ανθρώπινης εμπειρίας και δεν είναι μόνον άσκοπη, είναι ασύνετη, άβολη και "βλάπτει σοβαρά την υγεία σας". (σελ 147)
• Ο αληθινός δάσκαλος δεν υποφέρει καθόλου σιωπηλά, αλλά απλώς εμφανίζεται να υποφέρει αγόγγυστα. η αιτία που ο αληθινός δάσκαλος δε γογγύζει είναι ότι δεν υποφέρει, αλλά απλώς βιώνει μια σειρά περιστατικών που εσείς θα τις αποκαλούσατε αβάστακτες. (σελ 144)
• Ένας εν ενεργεία δάσκαλος δεν μιλάει για πόνο επειδή ένας εν ενεργεία δάσκαλος καταλαβαίνει σαφώς την δύναμη του λόγου κι έτσι απλώς επιλέγει να μην κάνει λόγο γι αυτό. (σελ 149)
• Διάλεγε, αλλά μη θέλεις. (σελ 153)
• Ας ξεκαθαρίσουμε πως "το να είσαι στο πνευματικό παιχνίδι" σημαίνει να αφιερώνεις όλο σου το νου, όλο σου το σώμα, όλη την ψυχή στην διαδικασία της δημιουργίας του εαυτού κατ' εικόνα και καθ΄ομοίωση του Θεού (σελ 156)
• Η ζωή σου είναι πάντα το αποτέλεσμα των σκέψεων σου γύρω από αυτήν, συμπεριλαμβανομένης και της προφανώς δημιουργικής σου σκέψης ότι σπάνια παίρνεις αυτό που θέλεις. (σελ 163)
• Όμως ο σκοπός μιας σχέσης δεν είναι να έχεις κάποιον άλλο που να μπορεί να σε γεμίσει. Είναι το να έχεις έναν άλλο με τον οποίο να μοιραστείς την πληρότητα σου. (σελ. 169)
• Δεν είναι στη δράση του άλλου, αλλά στη δική σας αντί - δράση, εκεί που θα βρεθεί η λύτρωση σας. (σελ 175)
• Υπάρχουν δάσκαλοι που έχουν διδάξει: δεν μπορείς να τα έχεις όλα, μέχρι να είσαι πρόθυμος να παραιτηθείς από αυτά. (σελ 182)
• Αυτό που θα σε πάει από εδώ εκεί ταχύτατα είναι η απόλυτη ειλικρίνεια: το να είσαι πρόθυμος να βεβαιώσεις, να αναγνωρίσεις και να δηλώσεις ακριβώς το πως αισθάνεσαι σχετικά με κάτι. Πες την αλήθεια σου καλοσυνάτα, αλλά πλήρως και ολοκληρωτικά. Ζήσε την αλήθεια σου ήπια, αλλά απόλυτα και με συνέπεια. Άλλαξε την αλήθεια σου εύκολα και γρήγορα όταν η εμπειρία σου φέρνει μια νέα καθαρότητα. (σελ 184)

Συνεχίζεται....