Water movie (must)

Μπορεί να μην κοιμήθηκα μόνο και μόνο για να δω αυτή την ταινία αλλά άξιζε τον κόπο.
Είναι παραγωγής 2005, αρκετά παλιά και την έψαχνα αρκετό καιρό...

Όλα εξελίσσονται το 1938 όπου οι χήρες ζούνε όλες μαζί σε σπίτια και σύμφωνα με τον νόμο που τους έχουν πει δεν δικαιούνται να ξανά παντρευτούν...
Όλα όμως αλλάζουν όταν ένα μικρό κοριτσάκι, ετών 7, μένει χήρα και πηγαίνει στο σπίτι.
Φέρνει τα πάνω κάτω και είναι η αιτία που μια νέα, όμορφη χήρα γνωρίζει ένα παλικάρι και ερωτεύονται...
Όμως στην ζωή δεν μπορούν να είναι όλα όμορφα, δυστυχώς τα καθεστώτα δεν το επιτρέπουν...
Είναι μια πολύ συγκινητική ταινία που με έκανε να κλάψω, με δυνατές στιγμές που αποτυπώνεται η θλίψη, η εκμετάλλευση και η αίσθηση της αδικίας...
Βλέπουμε την παιδική αθωότητα και ανεμελιά και το πως μπορεί να γκρεμιστεί...

Είναι πολύ καλή ταινία και την προτείνω... Όσα και να πω είναι λίγα αν δεν την δείτε...

ορίστε και το trailer


imdb
wiki

Η δύναμη της μουσικής

Έχετε νιώσει ποτέ ερωτευμένοι, ευτυχισμένοι, πλήρεις ακούγοντας ένα μουσικό κομμάτι;
Δεν ξέρω πολλά από μουσική και εννοώ νότες, κλειδιά πεντάγραμμα και όλα όσα περιλαμβάνει η γνώση για την δημιουργία μιας μελωδίας....Στην πραγματικότητα δεν ξέρω τίποτα.
Μόνο 12 νότες στην φλογέρα για έναν χλιαρό ρυθμό μπορώ να παίξω....
Σήμερα μετά από αρκετό βασανιστήριο κατάφερα να λάβω στο email μου ένα μουσικό κομμάτι προερχόμενο από πιάνο...
Δεν ξέρω αν έχετε δει το anime Piano no Mori (να το κατεβάσετε το συνιστώ), αν δεν το έχετε δει να το δείτε και όσοι το έχετε δει αλλά και όσοι αγαπούν το πιάνο μπορούν να καταλάβουν την αίσθηση ενός μαγευτικού ακούσματος...
Στην αρχή μου έφερε στο νου το Sadness and Sorrow ένα από τα soundtrack του Naruto



Αλλά στην συνέχεια διαπίστωσα πως είναι το κάθε ένα διαφορετικό κομμάτι...

Αυτή η δύναμη που έχουν αυτά τα κομμάτια σε κάνουν να συγκινηθείς να θες να κλάψεις, αλλά ταυτόχρονα σε κάνουν να νιώθεις μια παράξενη γαλήνη και ηρεμία...
Λατρεύω το πιάνο, ελπίζω κάποτε να καταφέρω να παίξω και με τα δύο χέρια, όπως κάνω στα όνειρα μου.....

Αγαπητέ Γιώργο σε ευχαριστώ για το κομμάτι που μου έστειλες.
Εύχομαι να είσαι πάντα καλά και να χαμογελάς...

Φιλικά
Χρυσοβαλάντη

Μια άτυχη στιγμή

Χτυπάει το ξυπνητήρι του κινητού, το κλείνω και σκέφτομαι πως θέλω να κοιμηθώ ακόμα 5 λεπτά. Ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω το ρολόι, πέρασε η ώρα. Σηκώνομαι βιαστικά πηγαίνω στην τουαλέτα πλένομαι, ντύνομαι, πίνω λίγο χυμό και κατεβαίνω στο αυτοκίνητο. Ακόμα μια μέρα ξεκινάει και πηγαίνω στην δουλειά.
Κάθομαι στην θέση του συνοδηγού και ψάχνω μέσα στο χάος της τσάντας μου να βρω το ipod. Μόλις το βρίσκω, βάζω τα ακουστικά στα αφτιά μου και χάνομαι στις νότες τις μουσικής για 15 λεπτά, όσο κρατάει κ η διαδρομή μέχρι την δουλειά... Την προηγούμενη μέρα είχα φύγει λίγο νωρίτερα και δεν πρόλαβα να κάνω όλες τις δουλειές που έπρεπε, οπότε σήμερα θα είχα πολύ δουλειά.
Πράγματι, από την ώρα που έφτασα σαν ρομπότ ξεκίνησα να κάνω όλα όσα είχα αφήσει και όλα όσα ήταν σημερινά... Η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα, πήγα στο κεντρικό κατάστημα στην Αριστοτέλους, μετά έκανα μία βόλτα μέχρι την Αγία Σοφία για μια δουλειά που ήθελε μια υπάλληλος και αποφασίζω να πάω μέχρι την Ναβαρίνου να χαζέψω τίποτα. Αφού τελειώνω με τις βόλτες επιστρέφω στο κατάστημα και ετοιμάζομαι να πάω στο ταχυδρομείο...
Να φανταστείτε περίμενα 15 λεπτά να μου δώσουν χρήματα και τελικά έφτασα στο ταχυδρομείο στις 1.30μμ πάλι καλά που κλείνει στις 2... Βέβαια και το ταχυδρομείο είχε μόνο έναν υπάλληλο για να εξυπηρετεί και έτσι τελείωσα από εκεί στις 2.05. Επιστρέφω στην δουλειά και διαπιστώνω ότι κάτι έχει γίνει λάθος με τα γράμματα, έστειλα περισσότερα και δεν ξέρω τι έστειλα. Κάθομαι και αρχίζω να ψάχνω στα χαρτιά μου τι έστειλα... Να σημειώσουμε εδώ ότι η τράπεζα στις 2.00 κλείνει και την ώρα που έφτασα ήταν μόνο μια πελάτισσα μέσα. Καθώς ψάχνω τα χαρτιά μου ακούω μια φωνή να με φωνάζει. Απαντώ "έρχομαι σε λίγο, δεν μπορώ τώρα" και συνεχίζω να ψάχνω τα χαρτιά μου και ξανακούω την ίδια φωνή να με φωνάζει και σκέφτομαι "ρε γαμώτο μια φωτοτυπία δεν μπορούν να βγάλουν μόνοι τους;". Τέλος πάντων σηκώνομαι βγάζω τι φωτοτυπίες ήθελε η υπάλληλος να της βγάλω φεύγει η πελάτισσα και συνεχίζω το ψάξιμο για το γράμμα... Ακούω μετά από 2 δευτερόλεπτα την ίδια υπάλληλο να φωνάζει "Γιάννη (ο σεκιουριτάς) έλα λίγο να μου βγάλεις μια φωτοτυπία το ρολό από το ATM". Πάει ο σεκιουριτάς παίρνει το ρολό το βγάζει μια φωτοτυπία και τις τα πηγαίνει πίσω, αυτή απαντάει "Δώσε το ρολό στην Βαλάντη (σε εμένα δλδ) να το τυλίξει" και έρχεται ο σεκιουριτάς και μου το αφήνει στο γραφείο μου. "Σιγά μην το μαζέψω σκέφτομαι" και συνεχίζω να κάνω τις δουλειές μου με τα εισερχόμενα έγγραφα. Σήμερα θα σχολούσα στις 2.45 και ήθελα οπωσδήποτε να φύγω στην ώρα μου και να μην καθυστερήσω. Σε αντίθεση με τους υπαλλήλους της τράπεζας εγώ δεν πληρώνομαι υπερωρίες και η συμφωνία δεν ήταν να κάθομαι περισσότερο.
Μόλις φτάνει η ώρα παίρνω τα πράγματα μου χαιρετώ και πάω να φύγω αλλά με σταματά η διευθύντρια.
-"που πας;", μου λέει.
-"σχόλασα, είναι 3 παρά τέταρτο", της λέω.
-"τελείωσες τις δουλειές σου;", ανταπαντά εκείνη.
-"όχι, δεν τις πρόλαβα όλες, την Δευτέρα θα τις κάνω" της απαντώ κ εγώ.
-"και αυτό το ρολό τι είναι εκεί πάνω;"
-"δεν είναι δικό μου, της Νάντιας (της υπαλλήλου που αναφέρω πιο πάνω) είναι".
Αυτά είπα, ανοίγω την πόρτα και εξαφανίζομαι...
Δεν ξέρω τι έγινε μετά και δεν νομίζω να μάθω, αλλά τα καλύτερα έρχονται στην συνέχεια..
Πηγαίνω στην στάση και περιμένω το λεωφορείο για να πάω στον σταθμό. Την ώρα που ερχόταν κάνω ένα βήμα και κατεβαίνω από το πεζοδρόμιο. Όμως δεν είχα υπολογίσει σωστά το φρεάτιο που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από την στάση και έτσι όπως πατάω το δεξί πόδι, μου γυρίζει ο αστράγαλος και πέφτω κάτω...
Μια γυναίκα και ένας άντρας με βοηθάν να σηκωθώ, μου μαζεύουν τα πράγματα που σκόρπισαν στον δρόμο και με βοηθάν να κάτσω στην στάση. Μου προτείνουν να καλέσουν ένα ασθενοφόρο αλλά αρνούμαι "θα τηλεφωνήσω στον πατέρα μου" τους λέω. τηλεφωνώ στο πατέρα μου " Πατέρα έπεσα, στραμπούληξα τα πόδια μου δεν μπορώ να περπατήσω"...

Μετά από 20 λεπτά έρχεται ο πατέρας μου και με πηγαίνει στο Παπαγεωργίου...
Η διάγνωση λέει διάστρεμμα στο δεξί πόδι και κάταγμα πτέρνας στο αριστερό...
Μου έβαλε νάρθηκα στο αριστερό το δεξί το έχω δεμένο, κ μου έδωσε και ενέσεις να κάνω στην κοιλιά...

Που λέτε αυτή ήταν μια διαφορετική, αξέχαστη θα μπορούσα να πω Παρασκευή, και θα είμαι έτσι για 1 μήνα... οπότε θα λιώσω στο laptop και στο wow, αφού δεν μπορώ να περπατήσω :P

Φιλικά
Άντη

:P

Καταπληκτικό

Στην εικόνα ακριβώς από κάτω βλέπουμε μια από τις σφραγίδες της Ate Bank...
Στην αρχή νόμιζα πως μοιάζει με ένα τεκτονικό σύμβολο, μετά κατάλαβα ότι ήταν ένα Α (αγροτική) και ένα Τ (τράπεζα)....
Όμως και πάλι γιατί να είναι έτσι το Α δηλαδή γιατί η γραμμή στην μέση να πηγαίνει προς τα κάτω ;
Έψαξα στο νετ κ βρήκα και το γνωστό τεκτονικό σύμβολο με τον διαβήτη και τον χάρακα να
τέμνονται....


Ε τώρα πείτε μου μοιάζουν ή δεν μοιάζουν...

Συγγραφείς και βιβλία

Όταν ήταν ακόμα αρχή στην τράπεζα και δεν ήμουν μόνη, είχα λίγο χρόνο για να σκέφτομαι διάφορα πράγματα.... ένα από αυτά ήταν το για ποιον λόγο κάποιος να θέλει να γράψει ένα βιβλίο.. Υπάρχουν εκατοντάδες - χιλιάδες βιβλία, νομίζω πως είναι περισσότερα και από ολόκληρο τον πληθυσμό της Γης, δεν θέλω να φανώ υπερβολική αλλά αυτή η εντύπωση μου έχει δοθεί από αυτά που βλέπω...
Ο καθένας γράφει και από ένα, δύο ή περισσότερα βιβλία, αλλά για ποιον λόγο; Τι είναι αυτό που τον ωθεί να το κάνει; Για οικονομικούς λόγους; Το βλέπει επαγγελματικά επειδή ίσως έχει κάποιο "λέγειν";
Και άντε πείτε ότι κάποιος γράφει ένα βιβλίο είτε ιστορικό (επειδή δεν υπάρχουν μερικές χιλιάδες! - λέμε τώρα), είτε μυθιστόρημα (από ένα βίωμα ή από την φαντασία του) ή κάποιο βιβλίο φιλοσοφίας, μεταφυσικής, αστρολογίας και οτιδήποτε άλλο... το κάνει για δικούς του λόγους, οικονομικοψωνιστικούς...
Δεν έχει σημασία...
Με πιο κριτήριο κάποιος πηγαίνει και αγοράζει ένα βιβλίο; Λόγο του εξώφυλλου;(ναι παίζει και αυτό η σιστερ μου όταν δει ένα ωραίο εξώφυλλο αγοράζει το βιβλίο, αλλιώς δεν πρόκειται να ανοίξει βιβλίο μέχρι να πεθάνει :P)...τεσπα συνεχίζω....
Γιατί να αγοράσει λοιπόν ένα βιβλίο; εντάξει και δεν αναφέρομαι σε μυθιστορήματα γιατί εκεί ο καθένας αγοράζει ότι ιστορία τον ελκύει...
Αλλά πχ φιλοσοφικά, ιστορικά, μεταφυσικά, δοκίμια...
Υπάρχουν τόσα πολλά!!! πως επιλέγει κάποιος ποιο είναι το καταλληλότερο και το παίρνει;

Κάτι τέτοια με απασχολούσαν που λέτε μια μέρα στην τράπεζα... και όλα αυτά γιατί σκέφτηκα πως θα ήθελα να μοιάσω στον Δάσκαλο (αν κ προτιμάω να τον λέω παππού, όμως θα μιλήσουμε άλλη ώρα γι' αυτόν).

εκείνο το βράδυ έβαλα να δω μια ταινία στο pc να με πάρει ο ύπνος και το τέλος της μου έδωσε μια απάντηση στο ερώτημα "γιατί κάποιος γράφει ένα βιβλίο;"
Η απάντηση που πήρα είναι πως κάποιος γράφει ένα βιβλίο γιατί έτσι μένει στην αιωνιότητα, δεν ξέρω αν θα μου πείτε πως αυτό είναι πολύ ματαιόδοξο- να το πω; εγωκεντρικό- να το πω; δεν ξέρω πως να το πω αλλά μου φάνηκε κάπως όταν το είδα πρώτη φορά...
Βέβαια το σκέφτηκα, ακόμα το σκέφτομαι και νομίζω πως δεν είναι κακό κάποιος να αφήσει ένα κομμάτι του πίσω - μπρος, εκεί που έζησε τέλος πάντων... και όχι για να τον θυμούνται αλλά να το δώσει σαν προσφορά σε όσους ενδιαφέρονται να το διαβάσουν....
Ακόμα βέβαια δεν απάντησα στο ερώτημα, γιατί να θέλει κάποιος να διαβάσει ένα βιβλίο κάποιου άσχετου που θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα;

Όμως έχω την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα μου δοθεί και αυτή η απάντηση, και ποιος ξέρει όταν μάθω και αυτή την απάντηση να αλλάξω εντελώς γνώμη πάνω στο θέμα αυτό...
Να περνάτε πάντα καλά, και να γράφεται πάντα ότι αισθάνεστε :D

Φιλικά
Άντη